میلگرد که مخفف میله تقویت کننده است، می تواند در هنگام خم شدن به دلایل مختلفی که مربوط به خواص مواد، جابجایی و فرآیند خمش است بشکند:
کیفیت مواد: کیفیت و عیار میلگرد نقش بسزایی دارد. میلگردهای درجه پایین یا میلگردهای دارای ناخالصی ممکن است خواص مقاومتی متناقضی داشته باشند و این امر باعث می شود که در هنگام خمش بیشتر مستعد شکستگی شوند.
شکنندگی: میلگرد ممکن است در اثر جابجایی نامناسب، نگهداری یا قرار گرفتن در معرض دمای شدید شکننده شود. میلگردهای شکننده در صورت قرار گرفتن در معرض نیروهای خمشی بیشتر احتمال دارد که ترک بخورند یا بشکنند.
تکنیک های خمشی نادرست: خم کردن میلگرد نیاز به مهارت و استفاده از ابزار مناسب دارد. اگر شعاع خمش خیلی تنگ باشد یا در حین خمش نیروی بیش از حد اعمال شود، می تواند از مقاومت تسلیم میلگرد فراتر رفته و باعث شکستگی آن شود.
نقص های از قبل موجود: هر گونه نقص در میلگرد مانند ریزترک ها یا حفره ها می تواند به عنوان متمرکز کننده تنش در هنگام خمش عمل کند. این عیوب می توانند منتشر شوند و منجر به شکست ناگهانی شوند.
خستگی: خم شدن یا خم شدن مکرر پس از تنش قبلی (مانند خم شدن و راست شدن) می تواند باعث ایجاد خستگی در میلگرد شود. خستگی مواد را در طول زمان ضعیف می کند و در نهایت می تواند منجر به شکست در طی عملیات خمشی بعدی شود.
خوردگی: در صورت خوردگی میلگرد می توان سطح مقطع و مقاومت آن را کاهش داد. خوردگی میلگرد را ضعیف می کند و آن را در هنگام خمش مستعد شکستگی می کند.
مدیریت نادرست: دستکاری نادرست در حین حمل و نقل یا ذخیره سازی می تواند منجر به آسیب فیزیکی یا خم شدن میلگرد فراتر از حد الاستیک آن شود، آن را ضعیف کرده و در طی تلاش های خمشی بعدی مستعد شکستگی می شود.